Pruimspiraea

Spiraea prunifolia komt oorspronkelijk uit Oost-Azië — Japan, Korea, China en Taiwan — en wordt in het Engels bridalwreath spirea genoemd, naar de manier waarop de witte bloemen in dichte trossen langs de takken hangen als een sluier. De geslachtsnaam Spiraea gaat terug op het Griekse speira, dat 'spiraal' of 'krans' betekent, een verwijzing naar de gevlochten guirlandes die in de oudheid van vergelijkbare struiken werden gemaakt. De soortnaam prunifolia betekent letterlijk 'met bladeren als een Prunus' — het blad lijkt op dat van een pruim, vandaar ook de Nederlandse naam pruimspiraea. De plant kwam in de negentiende eeuw als sierheester naar Europa en werd populair in tuinen vanwege zijn uitbundige voorjaarsbloei. In Breda kom je hem vooral tegen in oudere parkborders en als solitaire struik in voortuinen.

Bloei-timing

De pruimspiraea bloeit in het midden van het voorjaar, met een piek rond begin mei (DOY 120–130). In Nederland verschijnen de eerste bloemen meestal eind april, afhankelijk van het weer en de standplaats. De volle bloei duurt zo'n twee tot drie weken — daarna vallen de blaadjes snel en blijft het frisgroene loof over. In een warm voorjaar kan de bloei twee weken naar voren schuiven, in een koud voorjaar juist later vallen. Voor wie de struik op zijn mooist wil zien: de eerste week van mei is doorgaans de veiligste gok.

Hoe herken je het?

De bloemen zijn klein — ongeveer 1 cm doorsnede — maar staan met tientallen tegelijk dicht op elkaar langs de hele tak. Ze zijn zuiver wit en bij de cultivar 'Plena' dubbelgevuld, waardoor ze op miniatuurroosjes lijken. De struik wordt 1,5 tot 2,5 meter hoog, met sierlijk overhangende takken die tijdens de bloei volledig bedekt raken — vandaar de bijnaam bruidskrans. Het blad is langwerpig, eivormig, fijn getand en lijkt inderdaad op pruimenblad; in de herfst verkleurt het naar oranje en roodbruin. Geur is er nauwelijks — deze spiraea moet het hebben van het visuele effect, niet van parfum. De groeivorm is open en boogvormig, niet stijf rechtopstaand.

Praktisch

De beste tijd om langs te gaan is een heldere ochtend in de eerste week van mei, wanneer de witte bloemen nog fris zijn en de wind ze nog niet heeft uitgedund. Voor foto's werkt zacht, diffuus licht het best — fel middagzon laat het wit verbranden in de opname. Zoek een donkere achtergrond (een conifeer, een schutting, een schaduwpartij) om de bloemen echt te laten oplichten. Een lage hoek, vlak onder de boogvormige takken, vangt de sluier-vorm het mooist.

Achtergrond

Spiraea prunifolia werd in 1843 wetenschappelijk beschreven door de Duitse botanici Philipp Franz von Siebold en Joseph Gerhard Zuccarini, in hun gezamenlijke werk over de Japanse flora. Siebold had jarenlang in Nagasaki gewerkt als arts bij de Nederlandse handelspost Deshima en stuurde van daaruit honderden Japanse plantensoorten naar Leiden, waar veel van zijn introducties via de Hortus en kwekerij Von Siebold & Co. hun weg vonden naar Europese tuinen. De pruimspiraea was er één van. In Korea heeft de plant een eigen naam — jopapnamu — en wordt hij van oudsher als symbool van de lente gezien. De gevulde vorm 'Plena' is in westerse tuinen veel gangbaarder dan de wilde enkelbloemige soort.