Mirt-Salie

Salvia microphylla komt uit het zuidoosten van Arizona en de bergen van oostelijk, westelijk en zuidelijk Mexico, waar de soort als groenblijvende struik in de hoger gelegen gebieden groeit. In Mexico heet hij mirto de montes — myrte van de bergen — vandaar de Nederlandse naam Mirt-Salie. De geslachtsnaam Salvia komt van het Latijnse salvare, redden of genezen, een verwijzing naar de medicinale reputatie die salies door de eeuwen heen kregen toegeschreven. De soortnaam microphylla is Grieks voor kleinbladig. De plant is een notoire hybridiseerder; sinds de jaren 1990 zijn er tientallen cultivars op de Europese markt verschenen, vaak via Britse en Franse kwekerijen, waarna ze ook in Nederlandse tuinen en plantsoenen terechtkwamen.

Bloei-timing

Mirt-Salie bloeit lang en gul. In Nederland en West-Europa begint de bloei meestal eind mei tot begin juni en gaat door tot in oktober, soms tot de eerste echte nachtvorst — grofweg DOY 150 tot 290. Een duidelijke piek is moeilijk aan te wijzen; de struik blijft golfsgewijs nieuwe bloemen produceren zolang het warm en droog genoeg is. Na een snoeibeurt halverwege de zomer komt er vaak een tweede, frissere bloeigolf. In zachte najaren staat hij in november nog te bloeien.

Hoe herken je het?

De bloemen zijn klein (2–3 cm), tweelippig en typisch lipbloemig van vorm, vaak in fel magenta tot karmijnrood, soms roze, zalm of tweekleurig wit-rood afhankelijk van de cultivar. Ze staan in losse aren aan de uiteinden van de twijgen. De blaadjes zijn klein — vandaar microphylla — eivormig, lichtgroen en iets glanzend, met een kenmerkende geur die door Engelstaligen blackcurrant sage wordt genoemd: wrijf een blad fijn en je ruikt zwarte bes. De groeivorm is een vertakte, halfhoute struik van zo'n 60 tot 120 cm hoog, breder dan hij hoog is. In een strenge winter vriest hij vaak terug tot de basis maar loopt in mei weer uit.

Praktisch

Voor foto's is de late namiddag het mooiste moment — het warme licht laat het magenta gloeien en de kleine bloemen vangen tegenlicht goed. Een volle zonpositie geeft de meeste bloei; in halfschaduw wordt de plant ijler en bloeit minder uitbundig. Ga niet te dicht op de struik staan: de aren zijn los en je krijgt een rommelige achtergrond. Een macro of een teleobjectief op anderhalve meter werkt beter dan een groothoek. Bezoek bij voorkeur op een droge dag; de bloempjes vallen makkelijk af na regen.

Achtergrond

Salvia microphylla werd in de negentiende eeuw meermaals onafhankelijk beschreven, wat de lange synoniemenlijst verklaart: Salvia grahamii, Salvia lemmonii en Salvia neurepia verwijzen allemaal naar dezelfde soort of nauw verwante vormen. De naam Graham's sage gaat terug op de Schotse botanicus Robert Graham, die het materiaal in de jaren 1830 in Edinburgh in cultuur kreeg. Pas eind twintigste eeuw werd duidelijk hoe sterk de soort hybridiseert met de verwante Salvia greggii, en die kruisingen — verzameld onder de naam Salvia × jamensis — vormen tegenwoordig het leeuwendeel van wat in tuincentra als 'mirt-salie' verkocht wordt. In Mexico wordt een aftreksel van de bladeren traditioneel gedronken tegen maagklachten.