Japanse sierappel

De Japanse sierappel — Malus floribunda — is een kleine boom uit Japan die in 1862 voor het eerst in West-Europa werd ingevoerd door de Duitse arts en plantenliefhebber Philipp Franz von Siebold. De boom is gekruist met andere Malus-soorten tot honderden cultivars; floribunda is de oer-ouder van veel daarvan. In bredabloeit-context staat 'ie als sierboom in stadsplantsoenen — niet zo prominent als magnolia of kers, maar in volle bloei net zo opvallend door de pure massa van bloemen.

Bloei-timing

De sierappel bloeit in april (DOY 95–125), gelijktijdig met of net na de magnolia. De bloei is kort maar overweldigend — in vier tot zes dagen verandert een groene knop in een wolk van roze bloemen. Floribunda is uitzonderlijk in de overgang: de knoppen zijn donkerroze, openen tot lichtroze, en verbleken naar bijna wit voor ze afvallen. Een boom in volle bloei toont alle drie kleuren tegelijk.

Hoe herken je het?

Bloemen zijn 3–4 cm doorsnede, enkel (5 bloemblaadjes), in trossen van 4–8 bij elkaar. De kleurovergang van knop tot afgevallen bloem is het signaalkenmerk. Het blad verschijnt tegelijk met de bloemen, donkergroen, ovaal, getand. In de herfst dragen de bomen kleine gele tot rode appeltjes (1.5 cm) — eetbaar maar zuur, vooral aantrekkelijk voor vogels. De boom blijft klein (4–8 meter) met een open spreidende kroon.

Praktisch

Beste moment: eerste twee weken van april, op een zonnige dag voor maximale kleurintensiteit. Foto's: probeer de drie-kleuren-overgang in één kader te vangen — vraagt om close-up van een tak met knoppen, open bloemen en verbleekte bloemen tegelijk. Onder de boom staan en omhoog kijken werkt ook — de bloemen-tegen-licht-tegen-blauwe-lucht is het klassieke sakura-effect, ook al is het technisch geen sakura. De appeltjes in oktober zijn een tweede bezoek waard, vooral vanwege de vogelactiviteit.

Achtergrond

Siebold smokkelde tijdens zijn verblijf in Japan (1823–1829) duizenden plantensoorten naar Europa, wat verboden was onder het toenmalige Japanse isolatiebeleid. De floribunda-sierappel was een van zijn meest invloedrijke vondsten, omdat hij de basis vormde voor de hele moderne sierappel-fokkerij. De plant kreeg in Britse Royal Gardens snel een 'Award of Garden Merit' en werd in heel Europa massaal aangeplant. Veel oude exemplaren in Nederlandse stadsplantsoenen dateren uit het interbellum.