Leucanthemum x superbum

De Leucanthemum × superbum, in het Engels Shasta daisy genoemd, is een gekweekte hybride uit het geslacht Leucanthemum — de margrieten — binnen de composietenfamilie (Asteraceae). De naam Leucanthemum komt uit het Grieks: leukós betekent wit, ánthemon betekent bloem. De toevoeging superbum, Latijn voor 'prachtig' of 'imposant', verwijst naar het opvallende formaat ten opzichte van de gewone margriet (Leucanthemum vulgare). Het is een vaste plant die in West-Europa vooral via de siertuinbouw zijn weg vond — als perktplant, borderplant en snijbloem. In Nederlandse parken en stadstuinen is hij inmiddels een vertrouwde verschijning, ook in Breda waar je hem in borders en gemeentelijke beplantingen tegenkomt.

Bloei-timing

De Leucanthemum × superbum bloeit in Nederland doorgaans van begin juni tot in september, met de piek tussen half juni en eind juli (ongeveer DOY 165–210). Dat is fors langer dan de gewone margriet, die zijn hoofdbloei al in mei en juni heeft. Door tijdig uitgebloeide bloemen weg te knippen rek je de bloeitijd op tot diep in de nazomer. In een warme zomer kan een tweede, lichtere bloei in september volgen. Hij overlapt daardoor met vrijwel het hele zomerseizoen aan borderbloeiers.

Hoe herken je het?

Het klassieke margrietbeeld, maar groter: witte lintbloemen rond een felgele schijf, met bloemhoofden van 7 tot 10 cm doorsnede — bij sommige cultivars zelfs meer. De stevige stengels worden 60 tot 90 cm hoog en dragen meestal één bloem per stengel, ideaal als snijbloem. Het blad is donkergroen, glanzend, langwerpig en grof getand, en blijft onderaan de plant een wintergroene rozet vormen. De plant groeit pollvormig en breidt langzaam uit via korte uitlopers. Geur is mild en kruidig, niet uitgesproken. Verwarring met Leucanthemum vulgare ligt voor de hand, maar superbum is duidelijk forser, bloeit later en heeft bredere, gladdere bladeren.

Praktisch

Voor foto's werkt zacht ochtendlicht het best — de witte lintbloemen branden snel uit in fel middagzon. Een bewolkte dag in juli levert vaak de mooiste opnames op, omdat het contrast tussen wit en geel dan in balans is. Zoek de plant in zonnige borders; in Breda vind je hem in gemeentelijk groen, parkborders en particuliere voortuinen. Hij trekt zweefvliegen, bijen en kleine vlinders aan, dus geduld levert ook insectenfoto's op. Een lage hoek, dicht bij de bloem, brengt de gele schijf goed in beeld.

Achtergrond

De Shasta daisy werd rond 1890 gecreëerd door de Amerikaanse plantenveredelaar Luther Burbank in Californië. Hij kruiste meerdere margrietsoorten — onder andere Leucanthemum vulgare, Leucanthemum maximum en uiteindelijk de Japanse Nipponanthemum nipponicum — om een grotere, witter bloeiende en langer bloeiende margriet te krijgen. De naam koos hij naar Mount Shasta, de besneeuwde vulkaan in noord-Californië, vanwege het zuivere wit van de bloemen. Burbank deed er ruim vijftien jaar over voordat hij het resultaat in 1901 op de markt bracht. Sindsdien is de plant een van de meest verkochte vaste planten ter wereld, met tientallen cultivars zoals 'Becky', 'Alaska' en 'Snowcap'.